Stil

Stil

Na New Orleans gingen we naar de swamps onder New Orleans. De plaats waar orkaan Ida flink heeft huisgehouden, daar werden we stil van, lees het verhaal “gaaf met een kartelrandje” nog maar eens. Daarna op naar op naar de plantagehuizen. De prachtige gebouwen met dito tuinen. We hebben allemaal de beelden in ons hoofd van North & south, gone with the wind, forrest gump, en ga zo maar door. Mooie witte gebouwen met oprijlanen met oude ijken, Grandeur en statigheid.

Maar voordat we vertrekken moeten we nog een appeltje schillen met de “general manager” van de Best Western. Bij het openen van onze hotelkamer deur komt de sigaretten rook ons tegemoet, in een blueskroeg waar ik teveel bier op heb en me tot op het bot heb vermaakt, helemaal prima, maar een slaapkamer, een vette YUK. Lian per omgaande terug richting receptie, hee sweetie, whats up, Lian, Sweetie, grrrrr nogniemisschien!, en ze legt het verhaal uit. De dame loopt mee en geeft aan ja rook indd. Uuuuhhhh ja, en toen? We are fully books sorry, ik zie aan alles dat ze liegt dat ze barst. Zet raam even open en ik breng zo een luchtverfrisser. Het is maar voor 1 nacht denk ik dus ja, laat maar gaan. Choose your battles. Ik doe alle lichten aan en probeer het raam te openen, maar raam is een raam zonder optie tot openen. Net na die ontdekking komt de dame aan dribbelen met de “lucht verfrisser”, dat blijkt een spuitbus muggen verdelger te zijn, ik kan er wel om lachen. Wat een bende denk ik.  Lian ademend 3 keer diep en zegt okay, vooruit dan maar. Tot ik onze reistas in een hoekje zet om daar de overnachtingsspulletjes uit te haken, en zie daar een onderbroek liggen, waarvan ik zeker weet dat die niet behoord aan mij of lian. Tja daar wordt je ook stil van. Van eten komt niet veel meer, Lian ziet in alles viezigheid en is er helemaal klaar mee. En heel eerlijk ze heeft helemaal gelijk. Na een inspectie van het bed op sportvlekken, besluiten we daar maar wel in te slapen.

De General manager de volgende morgen is serieus te vies om aan te pakken, zijn haar op een ponystaart, wat hij heeft gewassen in 2 weken oud frietvet, zijn vest veel te strak om zijn vette lijf, vol met een soort van witte vlekken, met handen zo vies dat je denkt dat het een automonteur is, en begrijp me goed niets mis met automonteurs he!!!! We worden wat jolig begroet. Ik zie Lian denken, he flippo, effe dwonscalen he. Ja, zegt i, het was vervelend he gister, Ik kijk naar Lian en besluit het gesprek niet af te wachten en zo vast de tassen in de auto zetten. Een kleine paddenstoel van de nucleaire ontploffing die zich zojuist heeft voorgedaan vormt zich boven de receptie. Resultaat, gratis hotelkamer. Lian is er stil van. Ik laat ze zelf maar rijden, zwijg en zet Metalica S&M cd 1 vet hard op. Dat heeft ze wel verdiend.

We gaan op weg naar Laura’s plantation house, onze eerste bestemming van vandaag. Daar aan gekomen zien we een vrolijk gekleurd huis, niet zo gek groot. We hebben een rondleiding geboekt gister, en een jonge gekleurde dame staat klaar om ons mee te nemen.

Naast het hele verhaal over het suikerriet, katoen, de oogsten, het huis en de stamboom van de eigenaren, gaat het vooral ook om de slaven die er waren. Waren? …. Leefden, werkten en doodgingen. En we weten allemaal dat er slavernij bestaat en bestond. Maar als je dan leest dat slaven voor 600 doller werden verkocht, zomaar, en tja dat je dan toevallig moeder en kind ging scheiden, of man of vrouw, so what! Dat het schrikbewind van straffen, te weinig eten en geen spullen geven ze onder de duim hield. Als je echt denkt dat je een anders mens juridisch kan bezitten, dan ben je in mijn optiek zelfs in die tijdsgeest niet helemaal fris achter je oren.

Als ik daar rondloop en het laat binnenkomen, dan wordt je daar stil van. Ik ben de rest van de dag een beetje van de leg en heb een knoop in mijn buik. En moet elke keer denken aan al die nakomelingen van die slaven die met ons die rondleiding hadden. ik zou ze graag willen vragen wat ze nu denken en voelen, maar durf het niet aan. Later die avond weet ik waarom….. ik schaam me diep, dat ik een nakomeling ben van het volkje dat dit allemaal mogelijk maakte en word er stil van.

Groetjes Antoine